การบริกรรมนิมิต-ภาวนา

ถ้าใจของเรายังไม่ตั้งมั่น ยังแวบไปแวบมา คิดไปในเรื่องราวต่าง ๆ ก็ต้องกำหนดบริกรรมนิมิต ขึ้นเป็นดวงใส ๆ หรือพระแก้วใส ๆ เอาไว้ แล้วประคองใจ ด้วยบริกรรมภาวนา สัมมาอะระหัง เรื่อยไปเลย

แต่ถ้าหากว่า เราคุ้นเคยกับศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ แล้วใจไม่ได้แวบไปคิดเรื่องอื่น เราก็แค่แตะใจเบา ๆ หยุดนิ่งเฉย ๆ ในกลางกาย

พอเรานึกว่าจะรวมใจหยุดตรงนี้ ใจจะมารวมอยู่ที่ตรงนั้นเลย โดยไม่มีความรู้สึกว่ากดลูกนัยน์ตาไปดู คือ เราลืมเรื่องลูกนัยน์ตาไปเลย 

ถ้าเราทำเป็นกันแล้ว เราจะคุ้นเคย พอหลับตา ใจก็จะรวมไปอยู่ในกลางกายกลางท้อง แล้วมีความรู้สึกว่าตัวโล่งขึ้นโล่ง โปร่ง เบา สบาย เป็นความรู้สึกพึงพอใจกับการทำอย่างนี้

ธรรมะจากคุณครูไม่ใหญ่

ง่ายแต่ลึก เล่ม ๕ (หน้า ๓๖)

ภาพดีๆ ๐๗๒, เพจการบ้าน