ทำสมาธิดูไปเรื่อย ๆ สบาย ๆ

นึกได้เดี๋ยวก็เห็นได้ แต่ต้องค่อย ๆ นึกนะ นึกเป็นต้นทางของการเห็นได้ คือ เราจำภาพให้ดี จำให้ติดตาติดใจ ใหม่ ๆ มันก็รัว ๆ ราง ๆ อย่างนั้นไปก่อน ซึ่งเราต้องใจเย็น ๆ อย่าไปฮึดฮัด เร่งร้อน ไปบีบ ไปเค้น ไปบังคับ เพื่อให้ใจสงบ เพื่อเค้นให้เห็นภาพ ไม่ใช่นะ ผิดวิธี ใช้ระบบความจำเอา จำได้แค่ไหนเอาแค่นั้นไปก่อน

จำได้ตรงไหนก็เอาตรงนั้นไปก่อน สมมติว่า เราจำได้แค่เกตุดอกบัวตูมของท่านที่ป้อม ๆ เหมือนกับดอกบัวสัตตบงกช ส่วนอื่นเรานึกไม่ออกเลย เราก็จำภาพตรงนี้เอาไว้ แล้วก็มองไปเรื่อย ๆ อย่างสบาย ๆ อย่าเผลอนะ เดี๋ยวพอถูกส่วนเข้า ใจหนิ่ง ก็จะเห็นไปทั้งองค์เอง

ถ้าจำได้แค่พระเศียร ก็เห็นพระเศียรทั้งหมดเลย เห็นเกตุดอกบัวตูม เห็นจอมกระหม่อม เห็นพระเศียร แต่องค์ท่านไม่เห็นเราก็มองไปเท่าที่มีให้เห็น ดูไปเรื่อย ๆ สบาย ๆ พอกำลังเพลิน ๆ ถูกส่วนเข้า เดี๋ยววูบเห็นทั้งองค์เอง

หรืออาจจะเห็นส่วนมือของท่าน ที่วางช้อนกันบนหน้าตัก ส่วนอื่นมองไม่เห็น ก็ในทำนองเดียวกัน เราก็ดูกันไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องกวาดสายตา ดูไปให้ทั่ว ดูเท่าที่มีให้ดูนะลูกนะ จำให้ดีนะ จะได้ทำได้ทำเป็น เดี๋ยวจะเห็นไปทั้งองค์เลย

เห็นหัวเข่า เราก็ดูแค่หัวเข่า อย่าไปรำคาญว่า เอ๊ะ ทำไมเห็นหัวเข่า ทำไมไม่เห็นทั้งองค์ เอ๊ะ ถูกหรือเปล่านะ กลัวจะผิดหลักวิชชา ไม่ผิดหรอก มีให้ดูแค่ไหนก็ดูกันไปแค่นั้นนะลูกนะ

ธรรมะจากคุณครูไม่ใหญ่

ง่ายแต่ลึก เล่ม ๕ (หน้า ๙๕-๙๖)

ภาพดีๆ ๐๗๒, เพจการบ้าน