ความสบาย เริ่มต้นมาจากภายใน

เมื่อใจถูกส่วน มันจะไม่ทึบ ไม่แคบ ไม่อึดอัด จะไม่มีความรู้สึกว่า เอาลูกนัยน์ตากดมองลงไปกลางท้อง เราจะไม่มีความรู้สึกชนิดนี้ 

แต่จะมีความรู้สึกว่า ใจของเราจะเริ่มโล่งโปร่ง เบา สบาย สบายกว่าอยู่บนยอดเขาที่ได้หายใจอากาศดี ๆ เป็นความสบายที่เริ่มต้นมาจากภายใน และขยายมาสู่ระบบประสาทและกล้ามเนื้อ ให้ทุกเซลล์ทุกส่วนของร่างกายเราชุ่มชื่น มีชีวิตชีวา

กายที่มีความรู้สึกว่า มันทึบ อึดอัด คับแคบ จากทึบก็จะมาโปร่ง จากอึดอัดก็จะมาโล่ง จากคับแคบก็จะขยาย โล่ง โปร่ง เบาสบาย ขยาย ซึ่งมันจะเกิดขึ้นเอง เมื่อเราวใจหยุดนิ่ง นุ่ม ละมุนละไม สบาย ๆ ผ่อนคลาย

ยิ่งเรานิ่งในนิ่งอย่างนุ่มๆ ไปมากเท่าไร อาการเหล่านี้ก็จะมีเพิ่มขึ้น คือ โล่งมากขึ้น โปร่งมากขึ้น เบาสบายมากขึ้น มากอย่างที่เราไม่เคยมีประสบการณ์เหล่านี้มาก่อน มันจะสบาย ตัวจะเบา ๆ เบาเหมือนกับไร้น้ำหนัก เหมือนลูกโป้งที่อัดแก๊สเข้าไปแล้วมันจะเริ่มพองขยายจนลอยได้

ตัวของเราก็จะเริ่มนุ่มนวล นิ่งแน่น ขยาย สบายเพิ่มขึ้น เราจะรู้จักคำว่า สบาย นี่มันเป็นอย่างนี้ ส่วนใหญ่เราจะรู้จักคำว่า ไม่สบายทั้งกายและใจ พอความไม่สบายลดลงมาหน่อยเราก็นึกว่ามันสบาย แต่จริง ๆ แล้ว มันก็ยังไม่สบายอยู่ดี เป็นแต่เพียงปริมาณความไม่สบายมันลดลง

ความสบายจะรู้จักได้เมื่อใจหยุดนิ่ง นุ่ม ละมุนละไมดังกล่าวนี่แหละ จนกระทั่งมันขยาย ความรู้สึกโล่ง โปร่ง เบาสบายขยายออกไป กายที่เหมือนจะเหาะจะลอยได้มันขยายออกไป พองโตขึ้นจนกระทั่งเต็มสภาธรรมกายสากลนี้

แล้วถ้าเราไม่ตื่นเต้นกับอาการพองโต ขยาย เบาสบาย เรานิ่งเฉย ๆ อย่างเดิม นิ่ง นุ่ม ละมุนละไมต่อไปอย่างสม่ำเสมอ ไม่ไปตื่นเต้น ใจยังเป็นปกติเหมือนผู้ที่เจนโลกผ่านชีวิตมามาก เห็นปรากฏการณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของชีวิตแล้วไม่ตื่นเต้น อาการที่เบาสบายก็จะเพิ่มขึ้นมา แต่ถ้าหากว่า เราไปตื่นเต้น อาการเบาสบายก็จะลดลง จะหรี่ลงไปเรื่อย ๆ นี่เป็นเรื่องที่แปลกอัศจรรย์ทีเดียว

เมื่อเรานิ่งนุ่มตัวก็จะขยายพองโต กว่าสภาธรรมกายสากล แต่ไม่มีความรู้สึกว่า มันจะแตกปริ เป็นแต่เพียงรู้สึกว่า กายมันละเอียดลงไป นุ่มลงไป แล้วมันเริ่มเบาเหมือนสำลี เหมือนปุยนุ่นอาการขยายก็จะไม่มีสิ้นสุด เมื่อเรายังนิ่งนุ่มต่อไป แต่ถ้าตื่นเต้นก็จะหยุดขยาย ถ้าเราหยุดนิ่ง มันก็จะขยายต่อไป จนกระทั่งโตเต็มอำเภอคลองหลวง

ถ้าเรายังนิ่งนุ่มต่อไป ก็จะขยายเต็มจังหวัดปทุมธานี จังหวัดข้างเคียง ทั่วประเทศไทย ขยายไปยังประเทศเพื่อนบ้าน นานาติทั่วโลก พันโลก ขยายไปสุดขอบฟ้าเลย จนเราดูเหมือนว่าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับจักรวาลและขอบฟ้า จะขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนตัดเส้นรอบวงที่ล้อมกรอบชีวิตของเราเอาไว้ให้มันขาดกระเด็นออกไป คล้ายๆ ของแข็งเริ่มสลายกลายเป็นของเหลวของเหลวเริ่มสลายกลายเป็นไอ เป็นแก๊ส ขยายออกไปเรื่อย ๆ

ขยายไปมากเท่าไร ปริมาณแห่งความเบาสบาย ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นจนเรายอมรับว่า นี่คือความสุข ความสุขที่เกิดขึ้น อย่างที่เราไม่รู้จักมาก่อนเลย และหาไม่เจอในคน ในสัตว์ ในสิ่งของในสิ่งอะไรที่นอกเหนือจากนี้ ไม่เคยเจอจากการได้เห็นสิ่งสวย ๆได้ยินเสียงเพราะ ๆ ได้ดมกลิ่นหอม ๆ ลิ้มรสอาหารอร่อย และเคยถูกต้องสัมผัสสิ่งที่นุ่มเนียน หรือเคยฟังฝันนึกคิดไปต่าง ๆ ก็ไม่มีวันรู้จักความรู้สึกชนิดนี้

เพราะฉะนั้น เราจะได้เข้าถึงเนื้อหนังของคำว่า ความสุข เราจะเริ่มรู้จักว่า อ๋อ ความสุขต้องมีอารมณ์อย่างนี้ อาการอย่างนี้ประสบการณ์อย่างนี้ แล้วมีรสมีชาติเอร็ดอร่อยอย่างนี้ เป็นความสุขที่เกิดขึ้นมา

ธรรมะจากคุณครูไม่ใหญ่

ง่ายแต่ลึก เล่ม ๕ (หน้า ๑๐๙-๑๑๑)

ภาพดีๆ ๐๗๒, เพจการบ้าน