กำหนดเครื่องหมายที่ใส สะอาด บริสุทธิ์ เป็นที่ยึดที่เกาะของใจเรา จะเป็นเพชรสักเม็ดหนึ่ง ดวงแก้วสักดวงหนึ่ง หรือองค์พระสักองค์หนึ่ง อะไรก็ได้ทั้งนั้น กำหนดของที่เป็นสากลก็ได้เช่น ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว เพชร
ซึ่งใคร ๆ ก็ดูได้ เป็นที่หมายว่าเราจะต้องเอาใจมาหยุดตรงนี้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ฐานที่ ๗ อยู่ตรงไหน เพื่อจะได้เป็นหลักยึดของใจ คือ เราจะนึกถึงเครื่องหมายนี้ ให้ต่อเนื่องกันไปอย่างสาย
มีสติกับสบายควบคู่กันไป สติกับตึงก็ไม่ได้ สติกับความตั้งใจมากเกินไปก็ไม่ได้ สติปนความอยากก็ไม่ได้ อยากได้เร็ว ๆ เห็นเร็ว ๆ เป็นเร็ว ๆ ให้สงบเร็ว ๆ ก็ไม่ได้อีกเหมือนกัน
ต้องสติแบบผ่อนคลาย สบาย เบิกบาน มีเพชรหรือดวงแก้วใส ๆ แต่ไม่ใช่เพ่งลูกแก้ว ดังที่ผู้ที่ไม่ได้ปฏิบัติเอาไปพูดมั่วกันไปหมด
กำหนดขึ้นมา คือ นึกแบบธรรมดาคล้าย ๆ เรานึกถึงขันล้างหน้า นึกถึงมะนาว ชาลาเปา หรือนึกดอกบัวที่เราบูชาพระนึกดอกกุหลาบ นึกง่าย ๆ สบาย ๆ ภาพในใจเหล่านั้นก็เกิดขึ้น
แต่ชัดหรือไม่ชัดนั้นอีกเรื่องหนึ่ง ขึ้นอยู่กับความคุ้นของสิ่งที่เราเสพคุ้น เห็นอย่างเจนตา อันไหนคุ้นมากก็เห็นได้ง่ายชัดกว่าปกติ อันไหนไม่คุ้นก็เลือนราง แม้จะเลือนรางขนาดไหนก็ตาม คุ่ม ๆ ค่ำ ๆ ก็ตาม นั่นแหละคือสิ่งที่เราจะต้องนึกให้ได้ตลอดเวลาอย่างสบาย ๆ
สบาย สังเกตตรงไหน ตรงที่เรามีความพึงพอใจ กายไม่เกร็ง ท้องไม่เกร็ง ตัวไม่เกร็ง ไหล่ไม่กระดก นิ้วมือที่วางบนหน้าตักไม่ยกขึ้น แล้วความรู้สึกของเราเหมือนเราไม่ได้กดลูกนัยน์ตาไปดู อย่างนั้นเรียกว่า สบาย และเราก็ไม่เดือดเนื้อร้อนใจว่ามันจะชัดหรือไม่ชัด เราเฉย ๆ ไม่ชัดแต่สบาย อย่างนี้นะ
หรือจะกำหนดเป็นองค์พระที่เราเคารพกราบไหว้บูชาจำองค์ไหนได้ ทำด้วยวัตถุอะไรก็ได้ แต่ให้ท่านนั่งสมาธิ หรือที่เราคุ้นกับคำว่าปางสมาธินั่นแหละ แต่มองจากด้านบนลงไปด้านล่างอย่างนี้ก็ได้
หรือเราอยากจะหลับตาแล้วนิ่งเฉย ๆ ไม่อยากนึกนิมิตก็ได้เพราะพอนึกนิมิตทีไรตึงทุกที อดที่จะเอาลูกนัยน์ตากดลงไปดูไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าผิดหลักวิชชา แต่ก็อดไม่ได้ มักจะเผลอ
กับบางคนที่ขี้สงสัยว่า ถ้าเรานึกอย่างนี้แล้ว ถ้าเกิดเห็นขึ้นมาแล้วจะไม่ใช่ของจริง ถ้าอย่างนั้นก็ให้วางใจนิ่งเฉย ๆ ทำความรู้สึกไว้ในกลางท้องนิดเดียว แต่ไม่ถึงกับก้มมอง ลูกนัยน์ตาก็อยู่ที่เดิมแล้วหลับตาสบาย ๆ นิ่ง ๆ
ธรรมะจากคุณครูไม่ใหญ่
ง่ายแต่ลึก เล่ม ๕ (หน้า ๑๖๙-๑๗๑)
ภาพดีๆ ๐๗๒, เพจการบ้าน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น