เสียงบริกรรมภาวนา

ในการปฏิบัติธรรม เมื่อเราจะประกอบบริกรรมภาวนาว่า สัมมาอะระหัง ไปด้วยก็ได้ แต่ให้เสียงคำภาวนา เป็นเสียงที่ละเอียดอ่อน นุ่มนวล ละมุนละไม ดังออกมาจากในกลางท้องของเรา 

คล้าย ๆ เสียงเพลงที่เราคุ้น หรือบทสวดมนต์ ที่เราคล่องปากขึ้นใจ อย่างนั้นก็ได้ ภาวนาไปจนกว่าเราไม่อยากจะภาวนา อยากอยู่เฉย ๆ

บางคนเคยฝึกวิธีอื่นมา คำภาวนาก็ใช้คำอื่น เราจะมาเปลี่ยนใช้สัมมาอะระหัง มันลับสน อย่างนั้นก็ไม่ต้องภาวนา ทำนิ่งเฉย ๆ หยุดสบาย ๆ

บางคนบอกว่า สัมมาอะระหังยาวไป หรือเคยฝึกลมหายใจเข้าออก ไม่รู้จะนึกอย่างไร เดี๋ยวสัมมาลมเข้า อะระหังลมออก มันก็อึดอัด ก็ไม่ต้องภาวนา นิ่งเฉยๆ สบายๆ เห็นไหมว่าไม่ได้ยากอะไร ง่ายนิดเดียว ทำนิ่ง ๆ

บางคนมีความคิดว่า ถึงแม้จะไม่ภาวนาอะไร หรือทำตามคำที่แนะนำมาตั้งแต่เบื้องต้นแล้ว ก็ยังอดกดลูกนัยน์ตามองลงไปในกลางท้องไม่ได้ ทั้ง ๆ ก็พยายามแล้ว ให้เอาใหม่ โดยใช้วิธีนี้ให้นึกว่า ศูนย์กลางกายของเราขยายออกไปแล้ว สุดขอบฟ้าไปเลย และตัวของเราทั้งเนื้อทั้งตัวนั่งอยู่ในศูนย์กลางกายที่ขยายออกไปสุดขอบฟ้า เราก็นิ่งเฉย ๆ

ถ้าเผลอก็นึกถึงคำภาวนา และหากกลัวจะสับสนเพราะเคยฝึกด้วยคำอื่น อาจจะนึกถึงบทสวดมนต์ก็ได้ ซึ่งเป็นของกลาง ๆ อิติปิโส ภควา หรืออะไรก็ว่ากันไป ภาวนาไม่จบก็ไม่เป็นไร จนกว่าเรารู้สึกอยากอยู่เฉย ๆ เพราะหยุดเป็นตัวสำเร็จ

จับหลักตรงนี้ไว้นะลูกนะ หยุดเป็นตัวสำเร็จ อะไรหยุด ใจหยุดนี่แหละเป็นตัวสำเร็จ สำเร็จให้เข้าถึงสิ่งที่มีอยู่แล้วในตัว คือพอใจหยุดนิ่ง ๆ ตัวจะโล่ง จากที่อึดอัด ที่ดับแคบ มันจะโล่ง จะโปร่ง จะเบา จะสบาย ๆ รู้สึกว่าตัวขยายออกไปจนกระทั่งมันหายไปเลย กลืนไปกับบรรยากาศ เหลือแต่ความนิ่ง เหมือนอยู่กลางอวกาศโล่ง ๆ

มาถึงตรงนี้ บางคนไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ เพราะว่าเหมือนเราขับเครื่องบินแล้วหลงฟ้า หรือดำน้ำแล้วหลงน้ำ หลงทิศทาง ไม่รู้ทางเหนือทางได้ ข้างล่างข้างบน ก็จะกังวลว่า เอ๊ะ เราจะกำหนด

ศูนย์กลางกายที่ตรงไหน ถ้ามีอาการอย่างนี้ คือ มันโล่งขยายไปแล้ว ไม่มีตัวตนแล้ว มันสบายตรงไหนก็เอาตรงนั้น นิ่ง ๆ อย่าลืมว่าตอนนี้ศูนย์กลางกายเราขยายไปแล้ว ตัวเราหายไปแล้ว ขยายออกไปแล้ว ก็นิ่ง ณ จุดที่นิ่ง ตรงที่สบายนั่นแหละ

ธรรมะจากคุณครูไม่ใหญ่

ง่ายแต่ลึก เล่ม ๕ (หน้า ๑๗๓-๑๗๕)

ภาพดีๆ ๐๗๒, เพจการบ้าน