ทำใจเย็นๆ ทำใจหลวมๆ

เวลาที่เหลืออยู่นี้ ฝึกใจให้หยุดนิ่งด้วยวิธีการที่แนะนำมาตั้งแต่เบื้องต้น เอาง่าย ๆ สบาย ๆ เราเป็นมนุษย์ธรรมดา เราก็ต้องทำแบบคนธรรมดา เราไม่ใช่เทวดา จะมาเนรมิตอะไรให้ได้ดั่งใจนี่ไม่ได้

เวลานั่งก็อย่าไปฮึดฮัดว่า ทำไมเราอยู่ทางโลกจะทำอะไรก็สำเร็จทุกอย่าง ทำไมอย่างนี้ทำไม่ได้ ก็เลยฮึดฮัด แล้วอย่าไปเอาวิธีทางโลกมาใช้กับการปฏิบัติธรรม

ทางโลกแสวงหาโลกียทรัพย์ เราต้องวิ่ง ต้องเต้น ต้องต่อสู้ ต้องเจอแรงกดดัน เจอปัญหา ต้องเอาจริงเอาจังกันสารพัด วิธีการนั้นเอามาใช้กับการแสวงหาอริยทรัพย์ภายในไม่ได้ ภายในต้องเยือกเย็น สุขุม ละมุนละไม่ ค่อย ๆ ประคับประคองใจไป เดี๋ยวก็หยุดเอง เดี๋ยวก็ถึงที่หมายเอง ต้องนิ่ง ๆ นุ่ม ๆ ละมุนละไม สบาย ๆ

ทำเหมือนกับรถไฟที่แล่นอยู่บนราง เวลาแล่น ไปจะมีเสียงหนึ่งที่เราคุ้นเคย คือ "ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง" นั่งไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ถึงสถานี ถึงจุดหมายปลายทาง ปฏิบัติธรรรมก็เช่นเดียวกันนะลูกนะ ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง ทำใจเย็น ๆ อย่าไปฮึดฮัด อย่าไปตั้งใจเกินไป ทำใจหลวม ๆ เหมือนสวมเสื้อผ้าที่ไม่คับก็สบายเนื้อสบายตัว ใจหลวม ๆ ก็สบายอกสบายใจ

เราเป็นผู้มีบุญที่สั่งสมกันมายาวนาน จึงมีกุศลศรัทธาอยากปฏิบัติธรรม และเราก็ได้มาปฏิบัติธรรมแล้ว กำลังบุญเราถึงแล้วเราถึงมาได้ เหลือแต่วิธีการกับความเพียรเท่านั้น เราทำถูกต้องไหม สม่ำเสมอไหม สมัครใจที่จะเห็นไหม มีฉันทะไหม มีสติ มีสบายไหม สม่ำเสมอไหม 

เลิกนั่งแล้วเราก็มาสังเกตดูว่า เราทำถูกหลักวิชชาไหม ก็ปรับปรุงแก้ไขกันไป สักวันหนึ่งจะต้องเป็นของเราอย่างแน่นอน อย่าลืมว่า ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง นั่งไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ถึงจุดหมายปลายทางเอง

ธรรมะจากคุณครูไม่ใหญ่

ง่ายแต่ลึก เล่ม ๕ (หน้า ๑๘๑-๑๘๒)

ภาพดีๆ ๐๗๒, เพจการบ้าน